Ειμαι 25 χρονων.
Εχω μια περιεργη σχεση με εναν ανθρωπο στην ηλικια μου εδω και 10 χρονια.
Αναφερω τον ορο “περιεργη” γιατι δεν ειμασταν ζευγαρι ολο αυτο το καιρο απλα παντα υπηρχε μια επικοινωνια.
Οταν ειχε ξεκινησει η σχεση ειχε δειξει δειγματα επιθετικοτητας και ζηλιας.
Οταν εισαι 16 χρονων λιγο πολυ το μικρο της ηλικιας και η ελλειψη εμπειριας δε σε βαζουν στο τρυπακι να σκεφτεις πως ισως καταληξει επικινδυνος ο ανθρωπος που ερωτευτηκες.
Σε ενα καυγα πανω , εκει γυρω στα 16-17 μου εδωσε τη πρωτη σφαλιαρα και μετα τα γνωστα.
Συγνωμες και αγαπες και κλαματα και αγκαλιες. δε το μετρησα, ποτε δε τα μετρουσα.
Κυριως χρησιμοποιουσε λεκτικη βια και προσβολες.
Οταν εφυγα για σπουδες και ψιλοχαθηκαμε σταματησε να με επηρεαζει και να με χαλαει με τα λεγομενα του. ηξερα, ξερω, οτι μ αγαπαει. πολυ. παρα πολυ. εκει σ αυτο το “παρα πολυ” χαλαει το πραγμα.
Εκει αρρωσταινει. οταν γυρισα ξαναειμασταν μαζι, μεναμε μαζι. εγω ενας ανθρωπος που τον αγαπαω εξισου παρα πολυ χωρις να εχω φοβο και χωρις να μπορω να “κλεισω το στομα” μου οπως λενε οι φιλες μου. “τον προκαλεις” “τον τσιγκλας” “τον προσβαλλεις”, καθημερινες ατακες που ακουγα.
εκεινος ανθρωπος αρκετα οξυθυμος , με παρα πολλες γυναικες οσο ηταν ελευθερος και περιεργες παρεες. ενας τυπος που δυσκολα γονεις θα θελαν για τη κορη τους.
Πηγα κοντρα σε ολους και σε ολα, δε με ενοιαζε τι εκανε.
Και ομως απλα οι ανθρωποι χρειαζονται παρατηρηση.
Τους παρατηρεις πως φερονται στο περιβαλλον τους, στο κυκλο τους και σιγα σιγα αυτος ο κυκλος μικραινει και καταληγει να συμπεριφερθει με τον ιδιο τροπο και σε σενα.
Οταν ξερεις πως βριζει πχ και εσενα δε σε εχει βρισει (ακομα) να το περιεμενεις πως καποια στιγμη θα συμβει. αλλιως πετας στα συννεφα, δεν εχεις επιγνωση.
Ηξερα πως καποια στιγμη θα παραγινει επιθετικος.
Στη διαρκεια της συγκατοικησης ειχε 3-4 φορες πολυ εντονα ξεσπαματα θυμου και ζηλιας με αποτελεσμα πολυ μεγαλους πολυωρους καβδαγες με βρισιες και ξυλο.
Στην αρχη “λιγο” και καθε φορα “λιγο περισσοτερο” ωσπου πανω σ ενα καβγα εσπασα το ποδι μου.
Και ομως κ παλι μετα απο συγγνωμες και ιστοριες γυρισα. και ειπα ψεματα παντου οτι το επαθα αλλιως, ταραχωδες σχεση. καρμικη. ετσι ελεγα στον εαυτο μου. δε ξερω αν ξερεις.. ειναι καποιοι ερωτες ετσι τοσο δυνατοι που σε καινε. που ο αλλος σε λατρευει αλλα και σε μισει. που δε σου κανει καλο. και ουτε εσυ κανεις καλο σε κεινον. που θες να του σπασεις τα μουτρα και μετα τον παρεις αγκαλια. λιγο τρελοι, λιγο περιεργοι ερωτες.
Στο τελευταιο περιστατικο τα πραγματα ξεφυγαν, σε μια εκρηξη ζηλιας (ξανα) ηρθε απο το γραφειο μου με αρπαξε και ξεκινησε ενας “πολεμος” που αφησε πολλα σημαδια και μια πρησμενη μουρη. τοτε ειναι που λες.. μαγαπαω καθολου;
Εφυγα, τον εδιωξα , τον ζητουσα, τον ζηταω κι ομως δε θελω να ξαναγυρισω. οσοι ειδαν τα σημαδια καταλαβαν “τι τον θες το μαλακα αφου στο λεμε ολοι; τι μου λενε ολοι; αυτα που ηδη ξερω..
Οσο λοιπον και να τον αγαπας , οσο και να λες τελευταια φορα ηταν δε θα το ξανακανει, θα το ξανακανει!! και παλι ωσπου η θα μαθεις να ζησεις μ αυτο η δε θα μπορεσεις να ζησεις, γιατι ποτε δε ξερεις πως θα εξελιχθει ενας καβγας και γιατι “οσα δε φερνει η ωρα δε τα φερνει ο χρονος”
γι αυτο βρες δυναμη και φυγε για το δικο σου καλο.
Βιαιη συμπεριφορα σε σχεση
Ειμαι 25 χρονων.
Εχω μια περιεργη σχεση με εναν ανθρωπο στην ηλικια μου εδω και 10 χρονια.
Αναφερω τον ορο “περιεργη” γιατι δεν ειμασταν ζευγαρι ολο αυτο το καιρο απλα παντα υπηρχε μια επικοινωνια.
Οταν ειχε ξεκινησει η σχεση ειχε δειξει δειγματα επιθετικοτητας και ζηλιας.
Οταν εισαι 16 χρονων λιγο πολυ το μικρο της ηλικιας και η ελλειψη εμπειριας δε σε βαζουν στο τρυπακι να σκεφτεις πως ισως καταληξει επικινδυνος ο ανθρωπος που ερωτευτηκες.
Σε ενα καυγα πανω , εκει γυρω στα 16-17 μου εδωσε τη πρωτη σφαλιαρα και μετα τα γνωστα.
Συγνωμες και αγαπες και κλαματα και αγκαλιες. δε το μετρησα, ποτε δε τα μετρουσα.
Κυριως χρησιμοποιουσε λεκτικη βια και προσβολες.
Οταν εφυγα για σπουδες και ψιλοχαθηκαμε σταματησε να με επηρεαζει και να με χαλαει με τα λεγομενα του. ηξερα, ξερω, οτι μ αγαπαει. πολυ. παρα πολυ. εκει σ αυτο το “παρα πολυ” χαλαει το πραγμα.
Εκει αρρωσταινει. οταν γυρισα ξαναειμασταν μαζι, μεναμε μαζι. εγω ενας ανθρωπος που τον αγαπαω εξισου παρα πολυ χωρις να εχω φοβο και χωρις να μπορω να “κλεισω το στομα” μου οπως λενε οι φιλες μου. “τον προκαλεις” “τον τσιγκλας” “τον προσβαλλεις”, καθημερινες ατακες που ακουγα.
εκεινος ανθρωπος αρκετα οξυθυμος , με παρα πολλες γυναικες οσο ηταν ελευθερος και περιεργες παρεες. ενας τυπος που δυσκολα γονεις θα θελαν για τη κορη τους.
Πηγα κοντρα σε ολους και σε ολα, δε με ενοιαζε τι εκανε.
Και ομως απλα οι ανθρωποι χρειαζονται παρατηρηση.
Τους παρατηρεις πως φερονται στο περιβαλλον τους, στο κυκλο τους και σιγα σιγα αυτος ο κυκλος μικραινει και καταληγει να συμπεριφερθει με τον ιδιο τροπο και σε σενα.
Οταν ξερεις πως βριζει πχ και εσενα δε σε εχει βρισει (ακομα) να το περιεμενεις πως καποια στιγμη θα συμβει. αλλιως πετας στα συννεφα, δεν εχεις επιγνωση.
Ηξερα πως καποια στιγμη θα παραγινει επιθετικος.
Στη διαρκεια της συγκατοικησης ειχε 3-4 φορες πολυ εντονα ξεσπαματα θυμου και ζηλιας με αποτελεσμα πολυ μεγαλους πολυωρους καβδαγες με βρισιες και ξυλο.
Στην αρχη “λιγο” και καθε φορα “λιγο περισσοτερο” ωσπου πανω σ ενα καβγα εσπασα το ποδι μου.
Και ομως κ παλι μετα απο συγγνωμες και ιστοριες γυρισα. και ειπα ψεματα παντου οτι το επαθα αλλιως, ταραχωδες σχεση. καρμικη. ετσι ελεγα στον εαυτο μου. δε ξερω αν ξερεις.. ειναι καποιοι ερωτες ετσι τοσο δυνατοι που σε καινε. που ο αλλος σε λατρευει αλλα και σε μισει. που δε σου κανει καλο. και ουτε εσυ κανεις καλο σε κεινον. που θες να του σπασεις τα μουτρα και μετα τον παρεις αγκαλια. λιγο τρελοι, λιγο περιεργοι ερωτες.
Στο τελευταιο περιστατικο τα πραγματα ξεφυγαν, σε μια εκρηξη ζηλιας (ξανα) ηρθε απο το γραφειο μου με αρπαξε και ξεκινησε ενας “πολεμος” που αφησε πολλα σημαδια και μια πρησμενη μουρη. τοτε ειναι που λες.. μαγαπαω καθολου;
Εφυγα, τον εδιωξα , τον ζητουσα, τον ζηταω κι ομως δε θελω να ξαναγυρισω. οσοι ειδαν τα σημαδια καταλαβαν “τι τον θες το μαλακα αφου στο λεμε ολοι; τι μου λενε ολοι; αυτα που ηδη ξερω..
Οσο λοιπον και να τον αγαπας , οσο και να λες τελευταια φορα ηταν δε θα το ξανακανει, θα το ξανακανει!! και παλι ωσπου η θα μαθεις να ζησεις μ αυτο η δε θα μπορεσεις να ζησεις, γιατι ποτε δε ξερεις πως θα εξελιχθει ενας καβγας και γιατι “οσα δε φερνει η ωρα δε τα φερνει ο χρονος”
γι αυτο βρες δυναμη και φυγε για το δικο σου καλο.
4 έτη ago Σχέσεις