Νιώθω χαμένη

Τώρα κάθομαι δίπλα στο ποτάμι.
Εχει ήλιο αλλά κάνει κρύο.
Είμαι τελείως μόνη μου και κάθομαι στο γρασίδι.
Σκέφτομαι, Θεέ μου, πως περνάνε τα χρόνια και εγώ έχω μείνει ίδια.
Δεν ξέρω τι θέλω από τη ζωή μου, τα όνειρά μου είναι μακρινά και άπιαστα.
Θα ήθελα να με καταλάβω.
Τι κάνω;
Που βρίσκομαι;
Τι θα ήθελα να κάνω σε αυτή τη ζωή;

Οι γονείς μου νομίζουν ότι όλα είναι ένταξει.
Όλοι.. Πφφ ενώ είναι το άκρως αντίθετο.
Ζώ αλλα και δε ζώ.
Χάνω πράγματα, ευκαιριες, καταστάσεις, μονο και μονο επειδη δεν με ενδιαφέρουν..
Θα’θελα να με καταλάβω.
Να καταλάβω τι μπορώ να προσφέρω σε αυτή τη κοινωνια, στον εαυτο μου.
Ήθελα να σπουδάσω, Αλλα δεν μου έχει δώσει κάτι αυτο .

Έκανα φιλους, ψέυτικους φιλους.
Παρουσιαζω έναν αλλο εαυτο σε αυτους, ποτε όλα όσα σκεφτομαι, αυτα που θέλω να κάνω.
Γενικά δεν ξερω σε τι ειμαι καλη, τι μπορω να κάνω.
Αχχ θεέ μου βοηθησε με να βρω αυτο που ειμαι φτιαγμενη να κάνω.
Τίποτα δεν με ευχαριστει.
Λές και δεν έχω ξεφύγει ακομα απο την εφηβεία..
Είμαι τοσο απελπισμένη..

Πως θα ζήσω;
Πως με φαντάζομαι σε 10 χρόνια;
Αρχίζει και κάνει πολυ κρυο..
Βλέπω ανθρωπους που γυριζουν απο τις δουλειες τους και πάνε σπίτι.
Έχουνε ένα σκοπο, εγώ τι σκοπό έχω;
ΤΊΠΟΤΑ.. Νιώθω χαμένη