Δεν ξέρω που πηγαίνω…

Είχα την ευκαιρία και επιτυχία θα έλεγα και μπήκα σε μια πολυτεχνική σχολή στην επαρχία.
Διάβασα πολύ την περυσινή χρονιά των πανελληνίων και κουράστηκα με όλη τη σημασία της έννοιας.
Απλά ποτέ δεν έλεγα ”θέλω να γίνω δικηγόρος ο κόσμος να χαλάσει!” κλπ.

Μου αρέσουν διάφορα πράγματα οπότε όταν ήρθε η ώρα του μηχανογραφικού με έπιασε ένας πανικός.
Δεν ήξερα τί να επιλέξω, ήμουν μπερδεμένη.
Η σχολή που επέλεξα ήταν ουσιαστικά πρώτη επιλογή , αν και πρώτη ήταν στην Αθήνα και όχι στην επαρχία.
Μου άρεσαν τα μαθήματα και ακόμα μου αρέσουν αν και κάποια με δυσκολεύουν αλλά αυτό δεν έχει σημασία.
Μου αρέσουν και άλλες επιστήμες όπως η ιατρική για παράδειγμα και σκευφτόμουν να το συνδιάσω έτσι.

Το ότι πήγα στην επαρχία δεν με πείραξε, έχει τα καλά του να ζείς μόνος σου αλλα και πάλι η ησυχία μέσα στο σπίτι προκαλεί μοναξιά.
Τους δικούς μου έχω την ευκαιρία όμως και τους βλέπω συχνά.
Όμως αισθάνομαι ότι δέν πήρα την σωστή απόφαση αν και έχω βρεί ενδιαφέροντα πράγματα με τα οποία μπορώ να ασχοληθώ μετά τις σπουδές μου.

Προβληματίζομαι και η κολλητή μου μου λεέι να γυρίσω πίσω και να μπώ κάπου με το 10% αλλά και πάλι τί θα κάνω; Νιώθω χαμένη.
Ένα πράγμα το οποίο όμως κάνω και με ευχαριστεί είναι το μπαλέτο ,από 5 χρονών ασχολούμαι αλλά και πάλι ποτέ δεν είπα ”θέλω να γίνω μπαλερίνα” , αλλά μαρέσει να χορεύω.
Θέλω να ξέρω τί θέλω ,να κάνω αυτό που θέλω πραγματικά, αλλά τί είναι αυτό;